Be myself...Happy to Love and Share

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก

 

แหมมมม ... วันนี้วันแรกของเราในการเขียน Blog ละ

และเป็นครั้งแรกที่ได้ทำ Blog เป็นของตัวเองซะที

 

ถ้าคุณอ่านมาถึงบรรทัดนี้แล้ว อาจจะอยากรู้จักกับเจ้าของ Blog มากขึ้น หรือ

บางทีอาจจะอยากปิดทิ้งไปเลยก็ได้

ท่านได้สิทธิ์นั้นเี๋ดี๋ยวนี้ !!!!!

 

 

 

 

 

ฮ่าๆ ขอแอบขำและแอบยิ้มกะตัวเองก่อนได้มั้ย หลังจากที่เก็กครึมมานาน ^ ^ 

 

แสดงว่า ท่านก็คงอยากรู้จักกับชีวิตอันเวิ้นเว้อของเราแล้วละสิ

หมายเหตุ :  เวิ้นเว้อ (เป็นคำกริยารึป่าวไม่รู้ แต่คงไม่ไช่คำนาม หรือคำสรรพนามนะ 555 ) แปลว่าอะไรไม่รุ้  ไม่สามารถค้นหาคำนี้ในพจนานุกรมได้ และไม่ต้องไปเสียเวลาถามกระทรวงศึกษาธิการนะ เพราะเราว่าท่านผู้อ่านน่าจะรู้สึกเหมือนเราว่า มันน่าจะให้ความหมายที่ว่า มึงอะเยอะเกิ๊นนน !! -*-  

นานมากกกกที่จะคิดชื่อ blog อันนี้ได้ และ

นานกว่านั้นอีกกก ในการใช้เวลาคิดว่า วันนี้กุจะขึ้นต้นเริ่มเขียนไงดีฟะ -*-

 

และแล้วพอเปิดมาปุ๊ปก็เจอกับข้อความที่เราทำเป็นตัวแดงข้างบนนั้นแหละ

เราว่ามันดูมีเรืื่่องราวดี เลยเก็บมันไว้ใช้เป็นคำขึ้นต้นซะเลย

 

โอ๊ยยยยย ก่อนที่มันจะเวิ้นเว้อไปมากกว่านี้ จนบางคนเค้าอยากจะปิดทิ้งซะก่อน >_<

 

มะ เริ่มมมมม ....

 

หลังจากการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยจบไปในปีแรกไปหมาดๆ ( ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะจบจริงรึป่าว เง้ออ -*- )

 

เราก็ใช้ชีวิตอย่างไร้สาระ โคตรรรรรร ..

เรื่อยเปื่อยไปกะการ เล่นเน็ต ดูหนัง facebook ดูทีวี เล่นเกม อ่านหนังสืออ่านเล่น

หรือ ลั้ลล้ากับข่าวระเบิดบ้างไรบ้าง 555 ( เดี๋ยวไม่ตามเทรน...  จะมีใครมาบุกยึด blog กูมั้ย !!!  )

เป็นเวลา 1สัปดาห์กว่าๆ

 

จนมาวันนี้ ได้หยิบหนังสือเล่มนึงขึ้นมาอ่าน และกว่าจะได้อารมณ์เปิดหน้าแรกก็ง่วนกับการจัดห้อง

หาบรรยากาศทำเลที่เหมาะสม หาไฮไลท์เจ็ดสี เปิดพัดลม หาของกินเล่น แวะไปเข้าห้องน้ำ

หันไปกวนประสาทน้องสาวอีกนิด แวะดูมดเดินพาเหรดกันอีกหน่อย เปิดเพลงใน mp3 อีกนิดหน่าาา

( เอ่อ กูว่าเก็บไปอ่านพรุ่งนี้ก็ไปสายนะ !!   ) 

 

 

" และแล้วก็ถึงเวลาอันสมควรแล้ว ขอเชิญประธานในพิธีตัดริบบิ้นเปิดงาน "

( มาถึงบรรทัดนี้เราว่า ทุกคนคงเริ่มเข้าใจคำว่า เวิ้นเว้อมากขึ้นแล้วช่ายมะ -*- )

 

หนังสือมีชื่อว่า  นี่นั้นโน่น

คือการเขียนบันทึกสิ่งที่เรียนรู้จากทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว

 

เราว่า มันตรงกับตัวเรามากกกกกก

เพราะความ เวิ้นเว้อ ในชีวิตนี้แหละ

ทุกเช้าตอนตื่นนอนเ เราจะใช้เวลากลิ้งไป กลิ้งมาบนเตียง

คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด .... ไปเรื่อยเปื่อย

ทั้งเรื่องที่มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง เพ้อเจ้อ  ชีวิตจริง ชีวิตในฝัน  เยอะอะ >_<

เป็นเวลา 1 ชั่วโมงกว่า  จากนั้นจึงมีอารมลุกจากที่นอน

ไปทำเรื่องเื่รื่อยเปื่อยให้มันหมดวันไปซะที 

 

จนเรามาอ่านหนังสือเล่มนี้  แล้วได้ไอเดียที่อยากจะลองเอาความคิดที่เวิ้นเว้อในชีวิต

ปล่ิอยมันออกมาเป็นตัวอักษรดูบ้าง 

เราว่า มันคงดูสวยงามและมีความหมาย มากกว่าที่จะปล่ิอยให้มันเป็นฝุ่ง'ฟุ้ง'และ'ซ่าน'จางหายไปในอากาศ ซะเฉยๆ

  แต่ ......................

จะเขียนลงสมุดไดอารี่ก็กลััวจะเมื่อยมือ >_<

จะพิมใน Microsoft Word มันคงดูเป็นทางการเกินไป ( ไม่ได้ทำรายงานส่งนะเฟ้ยย !! ) 

แเละไหนๆก็อยากพิมมันลงในคอม  เพราะไม่อยากเมื่อยมือ

คงเสียดายนะ ถ้าเก็บไว้อ่านคนเดียว คงดูเหงาๆ

 

ฉะนั้นนนน เชิญเลยค่าาาาาา ^___________________^  !!!!!!!!!!!!!

เชิญทุกคนมาวิ่งเล่น ตะโกนโหวกเวก มากริ๊ดดด มาร้องเพลง มาอยู่เป็นเพื่อน มานั่งเฉยๆ  มานอนเล่นๆ

หรือ อยากเอาของฝากมาแบ่งกันบ้างก็ไม่ว่า

 

ใน Blog นี้ ไม่ต้องมากพิธีการ ไม่ต้องแอ๊บสวย แอ๊บหล่อ ไม่มีกฎ ไม่มีการตั้งเคอฟิว ไม่มีการตรวจค้นอาวุธ

 อยากเป็นกันเอง อยากมาแอ๊บเด็ก อยากลองเป็นผู้ใหญ่ หรือ อะไรก็แล้วแต่เชิญเลยค่าาาาา >_<

 

และ สุดท้ายแล้ว ก่อนกลับไป อยากเอาอะไรติดไปด้วยก็ไม่ว่ากัน

แต่คงสนุกดี ถ้าเราได้รู้จักกันผ่านความเห็นหรือคอมเม้น แลกเปลี่ยนแนวคิด หรือ

บอกเล่าความเวิ้นเว้อในชีวิตให้ได้ฟังกันบ้าง

คงทำให้มันดูครึกครื้นขึ้นเยอะเลยละ ว่ามะๆๆ ^^ 

 

.........................................................................................................

 ช่วงหลังๆมานี้ เหมือนว่า จะเริ่มรู้จักกับตัวเองมากขึ้น

เริ่มอยากลองทำอะไรอีกหลายสิ่ง หลายอย่างให้มากกว่านี้ เพราะช่วงนี้ทำให้เราได้รู้จักคำว่า มันไม่แน่นอน !!

เราเรียนรู้คำนี้จากหลายสิ่ง หลายอย่างเลยละ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เหตุการณ์ใน กทม

ที่กำลังเครียดจนต้องชวนให้ปวดหัวสิวกันเลยทีเดียว ( เกี่ยวอะไรกะสิววะ )

หรือ บางทีสาเหตุมันอาจจะมาจากแค่ จุดเล็กๆจุดเดียว ที่มันเป็นสิว แต่เราไม่เคยไปสนใจมัน เพราะคิดว่ามันขึ้นมาแปปเดียว เดี๋ยวมันก็คงหายไปเอง

แต่มันอาจจะไม่แน่เสมอไป !! 

บางทีมันก็กลายเป็นแผล ลุกลามใหญ่โต จนอาจเป็นแผลเป็น 

ถึงตอนนี้แหละ วุฒิศักดิ์คลินิก หรือ ครีมเจ้เล้ง ก็คงเอาไม่อยู่ >_<  กิ๊วววววววววววววว

 

ตอนแรก เรามีของอย่่างหนึ่งที่หาซื้อได้ที่ Central World เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้ซื้อสักที

เพราะ มัวแต่คิดว่า มันคงยังไม่จำเป็นตอนนี้ และอีกนานกว่าจะได้ใช้ ค่อยไปวันหลังก็ได้มั้ง

แต่พอมาวันนึง ... มันต้องทำการปิด .....

ตึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง !! 

บอกแล้วว่า .... มันไม่แน่นอน !!! 

ก๊าาาาาาาากกกกกกกกกกกกกกก T-T 

 

เอาวะ .... อย่างน้อยเดี๋ยววันไหนว่างๆ ไปหาครูสอนไวโอลินที่ อนุสาวรีย์ฯ ก็ได้วะ

ครูน่าจะพอช่วยอะไรเราได้บ้าง แต่ก็อย่างว่า พอปิดเทอมมานี้ ก็ลั้ลล้ากับการเรื่อยเปื่อยไปวันๆ

และไม่ได้ไปหาครูสักที 

แล้วมาวันนึง ... แถวนั้นถูกวางเพลิง

ตึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

บอกแล้วว่า  มันไม่แน่นอน !!!  T-T

 

อะไรที่ว่ามันแน่นอน บางทีมันก็ไม่แน่เหมือนกัน

ฉะนั้น อยากลองทำอะไรที่ว่าต้องทำแน่ๆ  ก็อย่าปล่อยให้มันนอนนานเกิน

จนวันนึงอาจต้องปล่อยให้มันนอนไปตลอดกาลและไม่มีโอกาสได้ทำมันแน่ๆ

พร้อมกับประโยคคลาสสิก " รู้งี้กูไม่ทำอย่างนี้แน่ๆ !!!!! "

 

 ถ้ารู้ว่าต้องทำอะไรแน่ๆ ก็อย่าเพิ่งไปนอนกลิ้งเรื่อยเปื่อย

แวะคิด จัดการวางแผนนิดนึงว่า ในเร็วๆนี้เราเราควรจัดการกับมันให้เสร็จแน่ๆไปเลยดีกว่ามั้ย

 

ช่วงนี้จึงเหมือนเป็นช่วงเรียนรู้สำหรับเราละ  เรามีอะไรอีกหลายอย่างที่อยากลองทำ

อยากลองค้นหา  อยากลองอ่าน

 

วันนี้ไปร้านหนังสืออรุณอัมรินทร์แถวบ้าน

บ้านเราอยู๋ในตัวเมือง จ.นครปฐม เรารู้สึกคุ้นเคย อบอุ่น และ ชอบบรรยากาศที่นี้มากละ

แม้ว่า เราจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่ใน กทม

 พอเข้าไปในร้านหนังสือ พี่พนักงานที่แคชเชียร์ก็ยิ้มให้อย่างคุ้นเคย ^^

 

โ หหหหหหหหหหหหหหหหห O_o

ตะลึงคะท่านผู้ชม !!! มันมีหนังสือที่อยากอ่าน อีกมากมายหลากหลายเยอะแยะมโหฬารบานตะไท ( เว่อร์ปะ ) 

แต่เรารู้ตัวเราดีละ  ว่า ถ้าเราซื้อเล่มที่อยากอ่านไปหมดซะทุกเล่ม

เราจะไม่ได้อ่านทั้งหมดแน่ๆ และอาจต้องปล่อยให้ัมันวางนอนบนชั้นให้ฝุ่นเกาะเล่น

 เราจึงซื้อเล่มที่สนใจจริงๆมา 2 เล่ม และ แอบจดชื่อหนังสืออื่นๆที่อยากอ่าน

ไว้อ่านจบไปเสร็จสักเล่ม  ค่อยแวะมาที่ร้านและ ซื้อเล่มทีี่อยากอ่านที่เหลือที่จดไว้

 

นอกจากจะทำให้เราอ่านเสร็จไปเป็นเล่มๆแล้ว ยังทำให้เราได้มีโอกาสแวะไปที่ร้านหนังสือบ่อยๆ

ได้ตากแอร์ในร้าน  อาจได้เจอหนังสือเล่มอื่นๆที่อยากอ่านมากกว่าเล่มที่จะมาซื้อวันนี้ก็ได้

และคงต้องซื้อเพิ่มอีกแน่ๆ เพราะอดใจไม่ไหว  ..... ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่แน่นอน !!!!!! 

 

 

บางครั้ง เวลาเราได้วางแผนจะทำอะไรสักอย่าง ก็ไม่ควรไป เคร่งเครียด และเป๊ะมากเกินไปในทุกๆขั้นตอน

ควรวางแผนอะไรให้มันยืดหยุ่นไว้จะดีกว่า

ระหว่างทาง เราอาจจะเจอความไม่แน่นอนอีกมากมาย

ถ้ามันยืดหยุ่นแล้ว มันคงง่ายต่อการดัดให้งอตามทิศทางต่างๆได้

 

 

 

 

 

ตอนนี้ชักอยากจะรู้ซะแล้วสิ ว่า......

จริงๆแล้ว เราอยากทำอะไรกันแน่ 

ก่อนที่จะต้องนอนหลับไปตลอดกาลทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือทำ !!!!